Αυτή η φράση του Κάφκα έδωσε το έναυσμα για την παράσταση της Εφηβικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου που επισκεφθήκαμε με τους Ομίλους του Θεάτρου και του Χορού την Παρασκευή 3 Απριλίου, πριν κλείσουμε για Πάσχα. Όλα αυτά τα εφηβικά όνειρα που ονειρευτήκαμε ή ονειρευόμαστε κρυφά αλλά και τα όνειρα που οι άλλοι “φορούν” σε εμάς και που συχνά -άθελά μας- υιοθετούμε από ανασφάλεια ή και φόβο. Το κείμενο της παράστασης δημιουργήθηκε από όνειρα (του ύπνου και του ξύπνιου) εφήβων που συμμετέχουν στα εργαστήρια του Εθνικού θεάτρου και μας φέρνει επί σκηνής μία εφηβική αθλητική ομάδα που προσπαθεί να βρει την φωνή και την ταυτότητά της μέσα σε ένα σύστημα ελέγχου που τους περιορίζει και συχνά τους ετεροκαθορίζει: τα προσδοκώμενα και οι προσωπικές “προβολές” των γονιών, το όραμα του coach που επιμένει να οδηγήσει την ομάδα στην κορυφή… Ο ερχομός ενός νέου μέλους στην ομάδα ταράζει τις εύθραυστες ισορροπίες και φέρνει στην επιφάνεια τις ρωγμές των έφηβων ηρώων και των σχέσεών τους: αμφισβητούν τα πάντα, γι’ αυτούς τίποτα δεν είναι δεδομένο, όλα μπορούν να ανατραπούν ανά πάσα στιγμή. Και ανατρέπονται. Σε αυτό το μεταίχμιο, λίγο πριν την ενηλικίωση τους δίνεται το δώρο της δεύτερης ευκαιρίας: να ορίσουν τον εαυτό τους από την αρχή και να εξερευνήσουν την ζωή απ’ άκρη σ’ άκρη.
Οι μαθητές μας είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν με τους συντελεστές της παράστασης στο τέλος και να διατυπώσουν τα δικά τους ερωτήματα και ανησυχίες. Συγκινητική η εξομολόγηση της εντύπωσης που μοιράστηκε ένας μαθητής: “εγώ είδα από απόσταση αυτό ακριβώς που μου συμβαίνει. Το είδα απέναντί μου, το κατανόησα και τώρα νομίζω ότι μπορώ πια να το διαχειριστώ”
“Έχεις πέντε λεπτά;” μέσα στη μέρα ή την νύχτα όπου τολμάς να ονειρεύεσαι όπως ακριβώς επιθυμείς εσύ; Πέντε λεπτά απόλυτης και ουσιαστικής ελευθερίας;
Έλενα Βόγλη ΠΕ05 και ΠΕ91.01, Υπεύθυνη Θεατρικού Ομίλου “Παις-ζουμε Θέατρο;”
